* این زمانیست که سال نو می شود: نخستین روز بهار [و نوروز ما ایرانیان -م].

در این لحظه ی ویژه، بلندی شب و روز تقریبن در همه جای سیاره ی زمین برابر می گردد. مقدار انرژی که از خورشید به نیمکره ی شمالی و جنوبی می رسد نیز با هم برابر می شود.
 
این تغییرات را می توانید در عکسی که بامداد  (۲۰ مارس) در ساعت ۱۱:۴۵ به وقت جهانی توسط ماهواره ی GOES-13ی سازمان ملی اقیانوس شناسی و جوی آمریکا گرفته شده ببینید. در این عکس هر دو نیمکره ی زمین روشنی یکسانی دارند. با گذشت روزهای بهار، نیمکره ی شمالی خورشید را بیشتر از نیمکره ی جنوبی خواهد دید، این چیزیست که در پایان بهار هم فصل های آشنا را در هر یک از این مناطق پدید می آورد: تابستان در شمال و زمستان در جنوب.
این تصویر دقایقی پس از لحظه ی درست و دقیقِ رخ دادن برابران گرفته شده، یعنی زمان ۱۱:۰۲ به وقت جهانی [دقیق‌ترش می شد ۱۱:۰۱:۵۶ که لحظه ی تحویل سال ما بود و در ایران برابر بود با ۲:۳۱:۵۶ -م]
به دو دلیل، بهار هر سال در روزی متفاوت و ساعتی متفاوت با سال دیگر رخ می دهد (از ۱۹ تا ۲۱ مارس [یا ۲۸ تا ۳۰ اسفند -م]). نخست این که "سال" شمار دقیقی از همه ی روزها نیست؛ گردش زمین به دور خورشید حدود ۳۶۵ و یک چهارم روز به درازا می کشد (به همین دلیل هر چهار سال یک روز کبیسه یا اندرهلی به شمار روزها افزوده می شود).
دلیل دوم هم اینست که مدار گردش زمین به دور خورشید کمی نا-بیضیگون است. این موضوع، و نیز کشش گرانشی سیاره‌های دیگر، باعث می شود سویابی (جایگاه) زمین نسبت به خورشید هر سال با سال دیگر تفاوت داشته باشد.
اعتدال ها یا برابران ها که نمایانگر آغاز بهار و پاییزند، و انقلاب ها که نشانگر آغاز تابستان و زمستانند، در نقاطی ویژه از زمان و فضا رخ می دهند که زمین در گردش سالیانه ی خود به دور خورشید، از آن ها می گذرد.
به گفته ی سرویس ملی هواشناسی آمریکا، در عرض های جغرافیایی بالاتر نیمکره ی شمالی، "برابری روز و شب" چند روز زودتر از برابران بهاری رخ می دهد، در حالی که در نیمکره ی جنوبی چند روز پس از آن روز و شب برابر می‌شوند.
خورشید در این عکس به گونه ی ساختگی افزوده شده، گرچه به گزارش NOAA، فضاپیمای GOES حسگرهایی دارد که پیوسته در حال دیدبانی خورشید برای فعالیت های آنند.
منبع: SPACE.com